‘Wanneer gaan we weer naar de struisvogelkerk?’ vroeg onze zoon Joël van 3½. We hadden al eens eerder een kerstdienst gehouden op het terrein waar Koos en Ineke, twee van onze leden wonen. Daar voelt het echt alsof je in een wildpark woont: rooibokken en springbokken lopen vrij rond tussen de huizen, die aardig ver van elkaar af staan. Er is ook een struisvogel die als een soort bewaker rondjes loopt om het terrein, veilig achter een hek. Die had Joël dus nog onthouden van een jaar geleden. Dit jaar gingen we er weer heen voor een gezellige dienst met uitgebreide kerstmaaltijd. Rinette had een lijst opgesteld om iedereen in de beschikbare auto’s in te delen, en dat paste precies. Inclusief gasten waren we met z’n veertigen en pasten we met gemak in de lapa (een open ruimte onder een rieten dak). Het duurde even voordat iedereen er was, dus werd eerst de koffie ingeschonken. Een goede gelegenheid om bij te praten en ook met de gasten kennis te maken. Daarna kon de dienst beginnen, terwijl ik omringd werd door pointsettia’s, een kandelaar met dennetakken, en achter mij een grote thermoskan en koelboxen. Na de dienst werd ons een heerlijk kerstmaal voorgezet. En iedereen kon nog urenlang verder praten, terwijl de kinderen zich binnen en buiten vermaakten met speelgoed, de trampoline. De iets oudere kinderen waagden zich aan een spelletje dat Chris had meegenomen en hen aanleerde.

 Bid voor deze mooie gemeente dat ze mag groeien, en dat ds. Dirk Maurits en zijn vrouw Rinette hier hun werk kunnen blijven doen.