Elk jaar is het op 14 februari weer raak: het is Valentijnsdag. Een uitgelezen kans om iemand te laten merken dat je van hem of haar houdt. Over de historische sint Valentinus is weinig bekend. Er worden wel legendarische verhalen over hem verteld, zoals deze:

‘Er kwam eens een jong stel bij bisschop Valentijn met het verzoek hen te trouwen. De man was een heidense soldaat, de vrouw een christen. Keizer Claudius II had dergelijke huwelijke verboden. Maar Valentijn vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten van de keizer, en huwde hen. Al gauw kwamen meer paren met hetzelfde verzoek. Hij werd aangegeven en gearresteerd. Toen hij voor de keizer moest verschijnen, probeerde hij die te bekeren. Claudius voelde zich beledigd en liet Valentijn martelen en onthoofden. Dat gebeurde op 14 februari. Voordat het vonnis werd uitgevoerd, zag Valentijn nog kans het blinde dochtertje van de gevangenisbewaarder een briefje toe te stoppen. ‘Van je Valentijn’, stond erop. Toen ze het opendeed rolde er een gele bloem uit en werd het meisje genezen van haar blindheid. Zij en haar hele familie en nog velen anderen die voor de keizer werkten werden christen.’

Ik word vooral getriggerd door dat ene zinnetje, dat hij ‘de liefde zwaarder vond wegen dan de wetten van de keizer.’ Ik ga er vanuit dat de historische Valentijn de volgende woorden van Paulus kende en in de praktijk wilde brengen: ‘Wees elkaar niets schuldig, behalve liefde, want wie de ander liefheeft, heeft de wet vervuld. Want: ‘Pleeg geen overspel, pleeg geen moord, steel niet, zet uw zinnen niet op wat van een ander is’ – deze en alle andere geboden worden samengevat in deze ene uitspraak: ‘Heb uw naasten lief als uzelf.’ Liefde berokkent de naaste geen kwaad, dus de wet vindt zijn vervulling in de liefde.’ (Romeinen 13:8-10)

Meer over liefde, seksualiteit en relaties wil ik komende zondag naar voren brengen in een preek over 1 Korintiërs 7. Uit liefde voor de liefde!