Feest – alweer!

tweedebelijdenisdiest1In juni waren we blij dat we er twee nieuwe belijdende leden en vijf doopleden bij kregen  Zondag 16 oktober was het weer feest in Living Hope: een Congolees gezin, Soleil en Zizina met hun kinderen van bijna 1 en 2 jaar, werden lid van de gemeente. Ze leerden onze kerk kennen doordat Dominique, een ander lid uit Congo, vroeger in Congo al bevriend was met Soleil. Ze woonden nota bene in dezelfde stad! Hij ontmoette hem hier weer en nodigde hem uit naar de kerk.

Wat gebeurt er allemaal aan voorbereiding voordat iemand belijdenis doet?

Voor mij persoonlijk is elke geloofsbelijdenis een afsluiting van een lang proces. Er verstrijkt gemiddeld anderhalf tot twee jaar tussen een eerste bezoek en kerklidmaatschap.
Ik denk dat ik voor elke volwassene die lid wordt, met ongeveer 20 andere mensen één of meerdere gesprekken voer die op niets uitlopen. Zending/evangelisatie is echt een zaak van lange adem, en – meer nog – van geloof en gebed.

Dtweedebelijdenisdiest2ankbaar

Soleil en Zizina wonen in Sunnyside, de binnenstad van Pretoria, waar het altijd druk is op straat en de politie de misdaad niet kan bijhouden. De meeste blanken vermijden Sunnyside als het ook maar even kan, omdat het er niet overal veilig is. Ik ben dankbaar dat God beschermengelen met mij meestuurt en ik al een aantal jaren daar zonder incidenten rondgelopen heb, ook ‘s avonds.
Anderhalf jaar lang heb ik bijna elke week bij hen in de huiskamer gezeten:

tweedebelijdenisdiest3Elke keer als ik met mensen ga praten voordat ze belijdenis gaan doen, neem ik een paar gemeenteleden mee. Samen stellen we dan vragen. Zo kunnen ze leren om voor elkaar verantwoordelijk te zijn en raken mensen niet alleen aan de zendeling verbonden. Ik probeer iemand die net lid geworden is, de volgende keer al bij zo’n gesprek in te schakelen. Dit keer vroeg ik dus Ariane mee, die in juni lid geworden is. Ook Koos ging mee. Hij is afkomstig uit Kaapstad waar hij in het zendingswerk actief was, en is met zijn vrouw bij ons lid geworden.

16 Oktober was het dus zover. Hier staan Soleil en Zizina met hun dochtertje Ketya om de vragen te beantwoorden:

tweedebelijdenisdiest4Toen ik maanden geleden de kinderdoop met hen besprak, keken ze eerst vreemd op. Soleil katholiek opgegroeid, en daar was het niet meer dan een ritueel. Zizina was overtuigd lid van een Pinksterkerk, waar alleen de volwassendoop werd toegepast.

Ik heb dus verschillende gesprekken met hen gehad over de doop en het verbond. Ik kon uitleggen dat we uit genade leven: al voordat hun kinderen iets beseffen, krijgen ze al een belofte van God. Hij begint een relatie met hen. Toen ze dit in de Bijbel ontdekten, konden ze de doop aanvaarden en wilden ze graag dat hun kinderen gedoopt zouden worden.

 

tweedebelijdenisdiest5Dezelfde dag konden we ook een oude bekende als lid verwelkomen. Lindiwe (naam veranderd voor de privacy) was 5 jaar geleden lid geworden, maar verdween later voor bijna twee jaar uit de kerk. Dat was nogal een teleurstelling voor mij. Maar begin dit jaar kwam ze terug met haar kinderen, en sindsdien is ze weer bijna elke week in de kerk. Ik heb een aantal gesprekken met haar gevoerd en raakte ervan overtuigd dat ze zich weer aan Christus wil toevertrouwen. De gemeente stemde ermee in dat ze weer toegelaten werd. Nu hoort ze er samen met haar 5 kinderen weer helemaal bij.

tweedebelijdenisdiest6Haar jongste zoontje was in 2014 geboren maar nog niet gedoopt. Dat kon ik dus in deze dienst doen. Maar hij was in slaap gesukkeld, en schrok van het water op z’n hoofd.

Na de dienst betrapten we onze eigen kinderen in de keuken met de bak met doopwater. Lemar doopte eerst zichzelf en vervolgens Anna en Joël, onder de woorden: ‘Praise the Lord!’ En zo is het.