In het nieuwe Gereformeerde Kerkboek staat een mooi gezang dat ik nog niet kende. Het is geschreven door Andre Troost op de melodie van psalm 84. Het gaat over hoe de kerk bedoeld is: een plek waar je thuis kan komen, waar je veilig bent, waar je kan genezen en op kracht kan komen. De kerk is meer dan een gebouw of een kerkdienst: het is een leefgemeenschap voor wie het elke zondag Pasen is.

Dit huis, een herberg onderweg
voor wie verdwaald in heg en steg
geen rust, geen ruimte meer kon vinden,
een toevluchtsoord in de woestijn
voor wie met olie en met wijn
pijnlijke wonden liet verbinden,
dit huis, waarin men smarten deelt,
weet hoe Gods liefde harten heelt.

Dit huis, waarin een gastheer is
wiens zachte juk geen last meer is,
dit huis is tot ons heil gegeven.
Een herberg voor wie moe en mat
terzijde van het smalle pad struikelt
en langer niet wil leven,
plaats tegen de neerslachtigheid,
een pleister van barmhartigheid.

Dit huis, met liefde opgebouwd,
dit gastenhuis voor jong en oud,
ligt langs de weg als een Oase;
hier kan men putten: nieuwe kracht,
hier is beschutting voor de nacht,
hier is het elke zondag Pasen! 
Gezegend al wie binnengaat
en hier zijn lasten liggen laat.