Ik hoorde een tijd geleden op de radio de presentator een concert aankondigen. Maar of het door zou gaan wist hij natuurlijk niet zeker. ‘Alleen als Corona het wil,’ grapte hij. Die uitspraak bleef bij me haken. Alsof het corona-virus een soort kwaadaardige godheid is die bepaalt wat wij stervelingen op aarde doen en laten! De presentator liet duidelijk merken dat we dàt soort achterhaalde ideeën nu toch wel achter ons hebben gelaten. Toch blijkt uit zijn woorden dat ons leven niet zo maakbaar is als we zouden willen èn dat we in crisissituaties al snel geneigd zijn te denken aan ‘hogere machten’ – of je het nu wil of niet.

Meteen schoot me het gedeelte uit de brief van Jakobus te binnen waar het gaat over ‘als de Heer het wil’. Jakobus zegt daar dat we niet al te hoog van de toren moeten blazen en niet moeten doen alsof wij weten hoe morgen eruit ziet. Nee, we kunnen beter zeggen: ‘Als de Heer het wil, zijn we dan in leven en zullen we dit of dat doen.’ Geen Corona volente dus – maar Deo volente.

Opeens gaat zo’n bekende uitdrukking ‘Deo volente’ weer meer voor me leven. Daarbij komen dan  ook direct de vragen op: ‘Wil God dan dat er zoveel mensen ziek worden of eenzaam? Wil Hij dat zoveel kerkdiensten en mooie plannen niet door kunnen gaan? En dat zoveel mensen hun inkomen kwijt raken en de meest kwetsbare mensen nog kwetsbaarder worden?’ Ik geloof er niks van dat we dat zo kunnen of mogen zeggen. We geloven niet in een kwaadaardige- maar in een goede God. Ook in onze nood en pijn is Hij dichtbij om te helpen, te steunen en te redden.

We denken misschien wel eens dat we alles kunnen maken, maar dat is niet zo. En als ik mag kiezen tussen corona en God… dan weet ik het wel!